De geschiedenis herhaalt zich (reïncarnatie) - Blog - Leukermet2

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

De geschiedenis herhaalt zich (reïncarnatie)

Gepubliceerd door in blog ·
Destijds, lang geleden, geloofde men (onder invloed van de Kerk) dat de aarde centraal stond. Dit is de theorie van het geocentrisme (= de aarde staat centraal in ons heelal). Galileo Galilei vertelde dat dit niet zo was, maar dat de zon centraal staat en dat alles rond de zon draait (= heliocentrisme, de zon staat centraal). Deze stelling werd door de Kerk met man en macht tegengewerkt en onderdrukt. Galilei werd zelfs door de Inquisitie veroordeeld tot huisarrest. Waarom werd deze theorie verbannen? Ze heeft altijd beweerd dat God de aarde schiep en dat alles rond onze aardbol draait. Dat was immers Zijn Wil! Bijgevolg zou de Kerk haar macht verliezen.






Nu blijkt dat de theorie van reïncarnatie door vele wetenschappers kan aangetoond worden. Maar ook hier is er tegenwerking. Neurochirurg dr. Eben Alexander poneert het feit dat niet het brein het bewustzijn creëert. Met andere woorden: het brein is ontvankelijk voor het bewustzijn.

Mijn vraag is: waarom is er terug zo’n ongeloof? Waarom bestaat er in de wetenschap zo’n angst om nieuwe stellingen, die wetenschappelijk aangetoond kunnen worden en die op wetenschappelijke manier kunnen verklaard worden, aan te nemen? Waarom die angst om iets nieuws aan te nemen?

Het heeft jaren en jaren geduurd dat het heliocentrisme in het brede publiek werd aangenomen, alhoewel er wiskundige verklaringen hiervoor bestonden. Nu wordt de stelling van het heliocentrisme als normaal aangenomen, gezien onze reizen in de ruimte. Men kan nu werkelijk ‘zien’ dat dit zo is.

Zal het ook zo lang duren voordat men reïncarnatie in de menselijke geesten zal worden aanvaard? Is er een manier om het bestaan van reïncarnatie op concrete wijze (zoals we concrete bewijzen hebben via onze ruimtewandelingen) aan te tonen, of zal dit eeuwig ter discussie staan? Waarom die tegenwerking tegen het bestaan van reïncarnatie? Angst? Angst waarvoor? Psychologen spreken van cognitieve dissonantie, een spanning die ontstaat als gevolg van 2 niet te verenigen stellingen en waarbij men bijgevolg afstand moet doen van een aangenomen vertrouwde stelling ten einde de andere stelling te kunnen aannemen. De stelling: “er is een leven na de dood’ en de stelling ‘er is niets na de dood’ zijn inderdaad twee onverenigbare stellingen. Cognitieve dissonantie zit hier in het spel en dat maakt dat de geschiedenis zich hier in dit geval herhaalt. Mensen met cognitieve dissonantie zijn als een struisvogels die hun kop in het zand steken.



Dr. Alexander, neurochirurg, vertelt: “Je kunt het bestaan van het hiernamaals niet bewijzen met ‘bijna dood-ervaringen’ alleen. Waar het om gaat is de relatie tussen hersenen, geest en de aard van bewustzijn. De wetenschap van het bewustzijn staat op het punt waarop honderden wetenschappers over de gehele wereld toegeven dat we niet kunnen stellen dat het brein bewustzijn creëert. Dat klopt niet en het heeft nooit geklopt. Het gaat om de onderlinge verhoudingen. Je moet bewijzen zoeken in verschillende gebieden: alle bewijzen van bewustzijn buiten het brein, zoals telepathie e.a. … die wetenschappelijk bewezen zijn. Er bestaat ook veel wetenschappelijke informatie over herinneringen bij kinderen die wijzen op reïncarnatie. Onderzoekers aan de universiteit van Virginia hebben de voorbije 60 jaar meer dan 2.700 cases onderzocht waarbij reïncarnatie de meest logische uitleg was. Onze kijk op het bewustzijn, de aard van de realiteit verandert voortdurend. In London is een groep wetenschappers die bezig is met het bewustzijn. Zij dragen een manifest voor dat duidelijk stelt dat het oude traditionele standpunt dat het brein het bewustzijn creëert en dat we maar bestaan tot onze dood niet klopt. De bewijzen zeggen iets anders.”

Binnen de medische wereld wordt aangenomen dat ons bewustzijn wordt voortgebracht door de chemische en elektrische processen die zich binnen onze hersenen afspelen. Dit paradigma kan men samenvatten als: “ons bewustzijn is het product van onze hersenen”. Dit impliceert dat, eens onze hersenen, om welke reden ook, niet meer functioneren, al onze psychische functies uitvallen.

 
 
Dr. Eben Alexander vertelt ons dat wetenschap en spiritualiteit niet te scheiden zijn. Door geloof in deze scheiding, verliest men de waarheid.
De geschiedenis herhaalt zich
 
Het valt niet te verwonderen dat Scepsis hierop met ongeloof reageert. Deze vereniging schrijft:
 
“Aan het verhaal van Eben Alexander (°1953) mag meer waarde worden gehecht dan aan het gebabbel aan een religieuze kleuter. Hoewel dr. Alexander niet is gepromoveerd en geen hoogleraar was (wat dat hier komt te maken weet ik niet), zoals in de vertaling van zijn boek wordt beweerd, was hij wel een gerenommeerde neurochirurg. Hij was professor aan de Harvard Medical School en werkte in verscheidene academische ziekenhuizen. Hij werkt meer aan ruim honderd medische artikelen in vakbladen en boeken. Men kan dus verwachten dat hij weet waarover hij het heeft wanneer hij stelt dat zijn neocortex niet meer functioneerde vanwege zijn zeer ernstige bacteriële hersenvliesontsteking.

Zijn hersenen werden belaagd door E. colibacteriën, die zijn hersenvocht in pus veranderden. Spontane E. colihersenvliesontsteking komt niet meer dan één geval per tien miljoen Amerikanen. Er werden drie antibiotica gebruikt om de infectie onder controle te krijgen. Dit leek niet te lukken. Zijn hersenvocht bevatte veel witte bloedcellen (4.300 per mm3 in plaats van 5) en het glucoseniveau was schrikbarend gedaald naar 1 mg/dl in plaats van 60 of meer. Volgens dr. Alexander was ‘zijn hele cortex buiten bedrijf’. Men mag verwachten dat er ook EEG-gegevens beschikbaar zijn, wat zijn stelling zou ondersteunen, maar daar meldt hij niets over en hij biedt ook geen inzage in alle medische gegevens.
 
Bovendien kan men stellen dat zijn ervaringen pas optraden toen hij geleidelijk uit coma ontwaakte. We kunnen niet vaststellen wanneer zijn bijzondere ervaringen zich voordeden.

Toen de begeleidende arts vertelde dat geen verbetering meer mogelijk was en dat de behandeling zou worden stopgezet, opende Alexander tot ieders verrassing plots zijn ogen. Zijn hersenen functioneerden niet meteen vanouds. Hij kon zich niets van zijn normale leven herinneren en wist niet waar hij was. Zij boodschap was: “Maak je geen zorgen … alles is goed.” Ook kon hij de namen van zijn familieleden niet benoemen. Hij sprak moeizaam en verward. De eerste dagen had hij complexe hallucinaties en gedetailleerde dromen. Hij had ook last van paranoïde wanen, zag geheime internetberichten  van Russische spionnen en geloofde dat zijn vrouw hem om zeep wou brengen.

Gelukkig ging het geleidelijk beter en kon hij zijn levensgeschiedenis weer herinneren. Ook zijn medische kennis kwam terug. Maar hij herinnerde ook zijn rondreis in een prachtige wereld die vervuld was van onvoorwaardelijke liefde.

Toen hij naar huis mocht, was zijn slaapritme nog verstoord. Hij maakte hiervan gebruik om ’s nachts alles op te schrijven wat hij zich kon herinneren. Hij schreef onorthodoxe ideeën over het menselijk bewustzijn.

Aanvankelijk wilde hij een wetenschappelijk artikel over zijn casus schrijven, maar dit deed hij uiteindelijk niet, omdat hij het belangrijker vond het grote publiek beter voor te lichten. “Ik wilde die miljoenen bereiken omdat veel wetenschappers het publiek al lange tijd een verhaal vertellen dat niet helemaal waar is. Zij willen ons wijsmaken dat ons bewustzijn niet zonder hersenen kan bestaan.”

Alexander zelf nam zelf als hersenchirurg de BDE-ervaringen in het verleden niet serieus. Dit kan ongetwijfeld bijdragen aan zijn overtuigingskracht.

Als gevolg van een afwijzing van zijn biologische ouders, ervaarde hij sombere levensjaren. Later, toen hij contact kreeg met zijn ouders, kwam er een einde aan zijn sombere jaren. Er was nog één wond die niet was genezen: het verlies van zijn overleden zuster Betsy.

Dr. Alexander beschrijft in zijn boek het meisje dat op de bont gekleurde vleugel van een vlinder boven een landschap met bloemen en watervallen vloog. Rond hem een rivier. Toen hij een foto van Betsy kreeg te zien, wist hij dat hij haar zeker had gezien in die hemel. Tijdens zijn BDE-ervaring in de hemel was hij er zich niet van bewust dat hij een lichaam had. Hij was slechts een ‘spikkel’ op de vleugel van een vlinder. Het meisje, dat hij niet kende, kon hem blijkbaar wel zien, want ze keek hem aan en communiceerde woordeloos. Pas later, toen hij zijn verhaal op papier zetten, probeerde hij te ‘vertalen’ wat ze had gezegd “Je wordt bemind en gekoesterd, innig en voor altijd. Je hebt niets te vrezen.” In zijn boek wordt zij beschreven als een beschermengel. Zonder dit verhaal van Betsy zou het waarschijnlijke meer moeite kosten om van het boek een aantrekkelijke filmscenario te maken.

We kunnen helaas niet vaststellen of het vlindermeisje werkelijk zo sprekend op Betsy leek en of dr. Alexander in staat wat om zich haar gezicht na ruim vier maanden nog haarscherp voor de geest te halen. De verleiding om haar als Betsy te identificeren was ongetwijfeld groot. Het is niet onwaarschijnlijk dat hij onbewust een pseudoherinnering creëerde. (dat is ook maar een veronderstelling).

Aanvankelijk vertoefde hij in zijn BDE-ervaring in een modderpoel, diep onder de grond , in een soort vieze modder of gelei. Hij kon er nog doorheen kijken en zag structuren die een beetje op wortels en bloedvaten leken. Hij hoorde een zwaar en ritmisch kloppen. Hij zag ook groteske dierenkoppen die gromden en soms monotoon zongen. Het was een beklemmende gevoel en wilde er weg.

De verlossing kwam in de vorm van prachtige muziek en een naderend licht dat leek rond te draaien. Hij kwam in een vlinderparadijs terecht. Het engelachtig meisje vertelde hem vele dingen. Ze sprak zonder woorden.

Later kwam hij boven wolken terecht en merkte een zwerm glinsterende bollen, mogelijks engelen.

Dan nog later kwam hij in een complete duisternis terecht, die tegelijkertijd vol licht overliep. Hij voelde in deze ‘Kern’ de aanwezigheid van God, een onmetelijk Wezen met menselijke kwaliteiten, in oneindig grote mate. Dit Wezen gaf hem veel kennis. De communicatie geschiedde via een lichtbol, die eigenlijk Betsy was.

Na deze mystieke ervaring keerde hij terug naar de modderige onderwereld, waar zijn reis begon. Maar hij slaagde erin om nu en dan terug te keren naar de Kern door zich het prachtige muziek te herinneren. Maar uiteindelijk lukte het hem niet meer omdat de hemelpoort is gesloten.

In zijn boek kunnen we meermaals herlezen dat hij alle tijdsbesef was verloren. Hij kan niet aantonen dat zijn ervaringen werkelijk zes dagen duurde. Hoe kan hij dan uitsluiten dat zijn ervaringen zich pas voordeden nadat men de verdoving sterk had verminderd en zijn neocortex weer geleidelijk begon te functioneren?

De vereniging Scepsis heeft altijd paranormale verschijnselen en BDE-ervaringen in twijfel getrokken. Hier wordt deze poging opnieuw gedaan, hoewel ditmaal heel zwak. Het enige wat volgens mij belangrijk is, is het feit dat men niet weet wanneer die ervaringen exact zijn gebeurd. Misschien gebeurden ze wel in de herstelfase van zijn cortex. Indien dit zo is, dan zijn hallucinaties mogelijk. In ieder geval wordt niet aangetoond noch bewezen dat zijn ervaringen zich voordeden gedurende zijn zes dagen coma, waar de cortex totaal niet meer functioneerde. Dit is een punt waarop Scepsis zich vastpint om het nieuwe paradigma – het brein creëert niet het bewustzijn – te weerleggen.

Ik neem hier geen stelling in, hoewel ik sterk ontvankelijk ben voor het nieuwe paradigma. Dit omdat ik aanneem dat alles Bewustzijn is, Dat zich openbaart in alle natuurrijken: bodem, plant, dier, mens en dit telkens op een andere wijze. Het plantenbewustzijn kunnen we helemaal niet vergelijken met het menselijk bewustzijn. Immers, planten hebben geen hersenen. Toch reageren ze op  licht. Dit is de eigenschap van het plantenbewustzijn. Ook stenen hebben hun vorm van bewustzijn. Ze reageren niet op licht en hebben ook geen hersenen, maar ze bevatten innerlijke bewegingen van moleculen en atomen. Dit is het bodembewustzijn.  Dat dieren een bewustzijn hebben, hoeft hier geen betoog. Dat weten we allemaal. Aldus neem ik aan dat Bewustzijn zich openbaart in verschillende niveaus. Ik kan aannemen dat dit Bewustzijn zich openbaart in verschillende niveaus. Ik neem dit als axioma aan, net zoals alle wetenschappen beginnen met hun axioma’s  (niet bewijsbare stellingen).

En dit is onze taak: groeien in bewustzijn, d.i. bewustzijnsverruiming. Om dit toe te laten dienen we ons te bevrijden van angst om te groeien en oude patronen los te laten. We dienen ons te bevrijden van wat genoemd wordt  ‘cognitieve dissonantie’.

 
Hoe dan ook, het is een feit dat de erkenning van het nieuwe paradigma een tijd zal duren, net zoals het een lange tijd heeft geduurd om het heliocentrisch paradigma aan te nemen.

Esoterische geschriften vertellen ons dat ons brein ontvankelijk is voor een Hoger Bewustzijn, Dat denkbeelden op de hersenen inplant, mits wij ons richten naar dit Hoger Bewustzijn. Deze techniek wordt 'occulte meditatie' genoemd. Nog nooit, althans niet bij mijn weten, heeft de esoterische wereld stellingen geponeerd die achteraf onjuist zijn gebleken. Waarom zou dan deze stelling fout zijn? Het enige wat wij kunnen doen is de techniek van occulte meditatie toepassen om na te gaan of er inderdaad een Hoger Bewustzijn is. We hebben het bodembewustzijn, het plantenbewustzijn, het dierlijk bewustzijn, het menselijk bewustzijn ... misschien nog een hoger bewustzijn? Een bovenmenselijk bewustzijn? Hoe kunnen we dat bovenmenselijk bewustzijn noemen? Esoterische litteratuur spreekt van een Zielenbewustzijn, gevolgd door een Triadisch Bewustzijn, gevolgd door een Monadisch bewustzijn. Dit zijn dus 7 vormen van bewustzijn.

Deze training van het denkvermogen (occulte meditatie) vraagt heel veel discipline. Men merkt in deze tijd dat de eerste stappen naar deze training worden gezet. Dit wordt 'mindfulness' genoemd. Dit is nog geen occulte meditatie, maar is wel een stap ernaartoe. Eens het bestaan van een hoger bewustzijn zal worden aanvaard, zullen alle religies hun voeten onder de aarde verliezen. Religie is opnieuw de remmende factor.

Tot slot: een wetenschapper verwerpt niets, maar neemt ook niets aan als een blind gelovige Hij onderzoekt in alle nieuwsgierigheid, onbevooroordeeld met een open mind en realistische kijk.

of
klik hieronder op 'lees alles'

 
 



Geen commentaren


www.leukermet2.be
Copyright 2015. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu